ملائكه ضجّه كردند و گفتند : پروردگارا ابراهيم خليل تو است و در زمين غير از او كسى نيست كه تو را عبادت كند ؟ . خطاب رسيد : نزد آن حضرت رويد و بداد او برسيد ، جبرئيل عليه السّلام سبقت گرفت و در آن حينى كه ابراهيم بين منجنيق و آتش بود گفت : يا ابراهيم آيا حاجتى دارى ؟ گفت به تو حاجتى ندارم ، همين كه جبرئيل از آن حضرت دور شد بوسيلهء سورهء توحيد ( يعنى قل هو اللّه احد ) دعا كرد و گفت : اللهم انى اسألك به حق محمد و على و فاطمة و الحسن و الحسين نجنى من النار . پس خدا به آتش خطاب كرد كه براى ابراهيم عليه السّلام سرد و سلامت باش . روايت شده كه آتش در مدت سه روز چيزى را نسوزانيد و آبى را از خوف عذاب خدا گرم نكرد . بعد از آن خدا پيراهنى از پيراهنهاى بهشت را براى آن بزرگوار فرستاد و آن حضرت آن را پوشيد ، آن پيراهن لباس ابراهيم عليه السّلام بود تا اينكه اسحاق آن را پوشيد و از اسحاق به يعقوب رسيد و از يعقوب به يوسف ، اين همان پيراهنى بود كه يعقوب عليه السّلام بوى آن را دريافت . نمرود بعد از سه روز كه لب گودال آتش آمد ديد ابراهيم عليه السّلام بسلامت در ميان آتش نشسته ، نمرود بياران خود گفت : اگر مردم بخواهند كسى را عبادت كنند جا دارد كه مثل خداى ابراهيم را عبادت كنند ، نمرود اول كسى بود كه تاج بسر نهاد و اظهار تكبّر كرد ، پس نمرود امر كرد تا ابراهيم را از آتش خارج كرده نزد او آوردند .